Lou Meyer.

Verhoal.

Wìnst

Mit buzze was ze noar Stad goan. Ze wol ais zain hou of heur jong woonde. n Moand leden haar e n koamer huurt en haar e waark vonnen bie n supermaarkt. n Week leden haar e veur tillefoon nog zegt dat t goud mit hom ging. Tog was ze der nait gerust op west en doarom ging ze nou noar hom tou.

Toun ze veur deure ston, zag ze dat op t kezien noast deure wel tien belknoppies zaten mit aalmoal aandere noamen. Noam van heur jong "Jaap" ston bie t zeuvende knoppie. Veurdat ze belt haar ging deure open en n jong wichie wupte noar boeten.
"k Kom veur mien zeun Jop," zee ze tegen t jonge wicht.
"Ik denk dat hij nog slaapt," zee t wicht, "hij woont op de derde verdieping, kamer 7."

Noadat ze gaange binnenstapt was, brak ze heur nekke sikkom over de fietsen dij der stonnen. Deuzen mit olle kraanten en aander rommel, zoas volle voelnisputen lagen op de fietsen.
t Vuil heur op dat der n apaarte reuk in gaange hong. Ze luip de trabbe op.
Veur koamerdeure 7 bleef ze stil stoan omdat ze achter de poest was. Hiernoa dee ze deure open zunder aan te kloppen.
n Kwaalm van swait kwam heur in de muide. t Was duuster op de koamer, ze kon eerst niks zain. De gerdienen zatten nog dicht. Langzoam waren heur ogen aan t duuster went. Op vlouer lagen bundels klaaier en lege draankflezzen verspraaid. In geutstaine lagen voele schuddels en gloazen. In n hörn van koamer ston n bèrre.

Ze kon zain dat onner dekens n mins lag te sloapen. De dekens trok ze wat noar onner en ze zag t heufd van heur zeun. Ze schudde hom wakker en hai ging mit sloaperege kop regtop zitten. Mit d'haand wreef e zuk deur t wilde hoar.
"t Is twij uur nommerdag," zee ze," woarom ligst nog op bèrre, bist tog nait zaik?"
t Duurde wel vief menuten veur e wat kon zeggen. Hai keek zien moetje aan en kreeg n dikke kloede in zien strödde. De troanen sprongen hom in d'ogen.

Zien moetje ging noast hom op bèrre zitten en sluig n aarm om hom tou.
"Zegt mor, mien jong," zee ze zachies.
Hai slikte muizoam.
"k Zug t nait meer zitten, k kin nait tegen allènt wezen. En waark heb k ook nait. k Zee dat uut grootseghaid. Moe, k heb zo'n wìnst".
"Geft niks mien jong, bist gewoon te vroug uut t nust vlogen."

Soamen pakten ze zien baaide tazzen in en noadat e zuk mit n nat washandje om kop veegt haar, luipen ze noar boeten. Zai kon wel zingen van bliedschop, mor ze huil zuk in. Net op tied was ze west en buzze noar huus was ook juust op tied.