Lou Meyer.

Verhoal.

Heur voaze.

Ze woonde allain in klaine aanleunwonen noa t hìngoan van d'olle heer. Zai redde zuk nuver. Toch was zai aal n poar moal valen. Leste moal in bad-cel. n Beste boele op heur heufd en ze wos nait hou laank of ze doar legen haar.
Kiender muiken zuk zörgen om heur.

Deur dizze zoaken was ze toch goan noadinken en baang worren. Op t lest kwam t hoge woord der uut: "k Wil toch wel noar t grode huus".
Op n zotterdagmörn wui zai deur heur kiender overbrocht noar heur nije stee ien t grode huus. De kiender huilen d'oadem in. Zol ze op heur leeftied van 93 nog wel oarden kinnen?

t Gong van n laaien dakkie. Ze zat in heur stoule veur t roam en bleef mor zeggen dat ze dit veul eerder doun mouten haar. Mit zien allen waarm eten en nommedoags noar bingo. Alderdeegs noar kaarkdainst gong ze, allent mor veur t zingen zee ze.
De kiender huilen oplocht oadem.

Shaarfst begon ze weer te sukkeln. Zai zee dat heur energie aal minder wui. t Lopen gong heur aal stoerder òf. Noar boeten tou duufde ze nait meer òfkieken.
Op t lest duudde ze aan dat z'al twij week gain ontlasten meer had haar.

Dokter wui der bie hoald. t Ol mins haar waineg vertraauwen in dij nijmoodse keerl.
"Keerl proat der allent mor over da'k 94 joar bin en dat n operoatsie der nait ien zit" gong zai te keer.
Op verzuik van kiender wol dokter heur toch veur onner-zuik noar t Refaja-zaikenhuus bringen loaten.
Mit zaikenwoagen wui zai smoandags ophoald. D'oldste dochter gong mit heur mit.

Noa t onnerzuik, woar dudlek wui dat t ol mins bloudtekört haar, wui deur de dokters beslist dat n daarmonnerzuik neudeg was. Zij wollen waiten woar dat bloud bleven was.
Veur t onnerzuik brochten zij t olle mins in n lichte slumer, n zwoare verdoven was nait verantwoord.
Loater wui de kiender zegd dat heur daarms 'geperfor-meerd' waren en zai votdoadelek opereerd worren mos. De lichte verdoven wui zo toch nog n zwoare.

Loater wui verteld dat tiedens t onnerzuik n goatje in heur daarm prikt was, woardeur d'operoatsie neudeg was. Toun moe weer bie kwam, was ze dudelk van slag. Heur kiender herkinde zai gelokkeg nog wel, mor wat der aal gebeurd was wos ze nait. Ze zat hailmoal aan de slangen. Aine veur t bloud, wotter en ain veur de vouding.
Kiender waren elke dag om en om op bezuik, mor bie elk bezuik kluig moe der over dat nog gainain bie heur west was.

Noa n week mos ze weer noar t grode huus. Zai was bliede dat ze weer op heur aigen stee was. Heur berre wui vothoald en n zaikenhuusberre kwam der veur in stee. Aine woar t kop en voutenend deur n druk op knobbe op en dele kon.
Voak nam ze òfschaaid van bezuikende kiender en zee dat goud was zo. Heur levent was goud west en ast nait aans kon mog t òflopen wezen.

Kiender bleven om en om kommen, veuraal d'oldste sikkom elke dag. Ien t grode huus waren z'aiglieks nait berekend op n volle verzörgen.
Kiender muiken zuk zörgen, omreden zai voak bie t bezuik aan heur de kolle thee nog op t toaveltje stoan zagen. Ook troffen ze welaains n bakkie kolle petat mit n kroket aan noast berre op t toaveltje.
Dudelk was dat d'operoatsie en verdoven n zwoare ingreep veur moe west was.

Mor t oldske was nait verdraiteg, zai was bliede dat ze weer trog was. Menutenlaank kon ze noar heur baaide rinkies om heur dunne vingertjes kieken. "Wat n mooie rinkies, van pa kregen", zee ze dan groots.
Van t zaaikenhuus wos ze niks meer, mor tiedens d'operoatsie haren ze heur rinkies òfnomen en dat haar ze toch maarkt. Toun ze biekwam haar ze doadlek om heur rinkies vroagt. Ze haar vuilt dat de rinkies der nait meer waren. Doarom was ze der nou dubbel zo wies mit.

Mor zai was toch nog schaarp in bepoalde zoaken. Loatste moal da'k bie heur was, von k t wat duuster in heur sloapkoamer woar z'in heur zaikenhuusberre lag.
Noa beetje strunen von k n soortement kerstboom mokt van n ploatje tripleks mit goaten der ien. Ien goaten waren kerstbalen mit lichies ploatst. In sloapkoamer zedde ik de tripleks-boom op de grode hang/legkaaste.
Der stonnen op kaast drij voazen. Twij klain, aine groot. De tripleksboom ploatste ik op kaast tegen ain van de klaine voazen en stak stekker in t kontakt. Zo, moe, zee k, nou is der wat meer licht.

"Dij boom het dien pa nog mokt van n stuk tripleks", zee ze tegen mie. t Vuil mie op dat ze lag te tellen. k Haar al zain dat der 10 verlichte balen ien goaten van de tripleksboom zatten. t Lukte heur schienboar nait om ze te tellen.
t Wui weer tied en k bin weer op huus aangoan. Op perkeerploats even n sigartje smoken en toch even sloeken.

Noa mie was nog even n klaindochter bie oma laangs west. Dij haar de grode femiliefoto pakt en was mit heur oma dij luu laangsgoan dij op foto stonnen. t Ol mins haar mor twije op foto herkind.
d'Oldste dochter en jongste zeun.
Zai haar mie aanwezen op foto as de jongste en zee: "Hai is hier vandoag nog west en is mit de voazen bezeg west. Kiek mor, ik mis nou ain voaze".
Zai haar noar de bovenkaant van kaaste wezen.
"Hai het dat tripleks ding op kaaste zet en nou bin k mien voaze kwiet".
Klaindochter ging op stoule stoan en pakte t tripleks-boompie veur de voaze weg. De boom wui deur heur tussen de voazen zet.
"Zo beter, oma?" vruig ze.
Tevreden lag ze te kieken. "Nou heb k t aal weer in zicht"

k Wait nou dat zai de balen nait telt haar, moar wel de voazen.