Coby Poelman-Duisterwinkel.

Achter mien rug
zit mien zeun,
ik fiets met hom
langs de spoorbrug.

Hij reudelt aan ain stuk deur
over kikkers, ooievoars,
potjes kikkerdril,
over juf die
n potje kriegt ien april…

ienains is er stil,
vroagt den verwachtingsvol:
“En mamme,
word mamme al n beetje bol?”

Ik, net mien “kikkerproef”
achter de rug…
juich zo’n beetje
noar hom terug:

“Misschien dat ien april
mammes buuk ook groeien wil!”

Hij taikende ien zien schildersvest
en stond n poar stappen achter de rest.

Zo taikende hai nait allain t model
moar ook de cursisten waren ien tel,
kiekend noar heur, dai n plekje zocht
en zichtboar taikende deur de tocht.

Deur dizze zet poseren heden
ien een beschaiden liest
de kunstenoars uut t verleden.

Ienspireerd deur n aquarel van de Grunneger schilder Anco Wigboldus

Glunderend loopt er deur de kringloop
met n poar schounen ien de haand.
"Kiek" zegt er ien de loop
en toont heur d onderkaant.

Poeh, echte 'pieps' veur n prikje.
Zai knikt hom bewonderend tou
en zugt ien dat ogenblikje
hou wies hai nog is met zien vrouw.

Met vrijkoarten van de bank
goan ze noar de beurs WONEN,
lopen hiel wat meubels bielangs
zien ok n barg veur spek en bonen.

Op n duur bennen ze t slentern zat,
zien n bekend apperoat,
hemmen wel zin aan vruchtennat.
n Vrouw is drok aan e proat.

Ze kieken begerig tou
hoe ze soep en coctails moaken,
men vernemt al gauw
dat heur de sapkes lekker smoaken.

Ze magen wel even zitten goan,
kriegen nog n moal of wat te pruiven,
blied dat ze nait meer huiven te stoan
zitten ze mmmm met hand te wuiven.

As men denkt dat ze t apperoat kopen,
pinnen ken doar ok as t mot,
zeggen ze as ze verder lopen
dat t eerst even bezinken mot.

Dat ken je ok letterlijk Omtoalen,
ze goan vot noa dizze markt
heur apperoat tot kast uuthoalen
want nou wieten ze hoe die warkt!